Wat de pers schreef over The Boys in the Band van InTeam
- 12 jun
- 2 minuten om te lezen
WAT DE PERS SCHREEF OVER THE BOYS IN THE BAND
Een verjaardagsfeest, negen mannen en één telefoon: meer had Mart Crowley in 1968 niet nodig om een theaterklassieker te schrijven die blijft schuren. In mei en juni 2026 bracht InTeam Producties The Boys in the Band voor het eerst in een Vlaamse bewerking naar de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater. Brecht Callewaert tekende voor de regie en de Nederlandse vertaling. Na de laatste voorstelling maken we de balans op: wat viel recensenten op?
EEN ENSEMBLE DAT ECHT ALS EEN VRIENDENGROEP VOELT
De kracht van The Boys in the Band zit niet bij één personage, maar in de voortdurend verschuivende verhoudingen binnen de groep. Explosief prees vooral de geloofwaardige groepsdynamiek: plagerijen en inside jokes maken langzaam plaats voor oude wonden, jaloezie en onverwerkte verlangens. Volgens de recensie kreeg ieder personage zijn eigen moment, terwijl de collectieve energie de voorstelling bleef dragen.
Ook Theaterparadijs zag de relaties als het kloppende hart van de productie. De recensent benoemde het kwetsbare spel van Yemi Oduwale als Bernard en de fysieke intensiteit van Jervin Weckx als Emory. Net doordat de personages elkaar door en door kennen, komen de scherpe woorden extra hard aan.
EEN NIEUWE VLAAMSE VERTALING
Een toneeltekst uit 1968 naar een publiek van vandaag brengen is een delicate oefening. Explosief noemde Callewaerts Nederlandse vertaling hedendaags en vloeiend, met behoud van Crowleys ritme en snijdende humor. De voorstelling werd niet simpelweg een museumstuk: de taal kreeg opnieuw vaart en directheid.
Theaterparadijs was genuanceerder over de gekozen tijdslaag. De losse situering leverde volgens de recensie sterke visuele vondsten en ontroerende scènes op, maar deed sommige conflicten tussen het oorspronkelijke 1968 en het heden balanceren. Precies die spanning maakt het stuk interessant: hoeveel is er veranderd, en welke mechanismen van schaamte en zelfbescherming bestaan nog altijd?
VAN FEEST NAAR CONFRONTATIE
De scenografie van Niels de Valk plaatste de acteurs in een compact appartement waaruit ontsnappen steeds moeilijker leek. Explosief zag hoe het warme feestlicht geleidelijk harder en killer werd. Theaterparadijs wees op de handheld microfoons als uitvergroting van de personages: zodra buitenstaander Alain verschijnt, verdwijnen ook die zichtbare identiteiten plots achter hun rug.
Wat begint met muziek en humor, mondt uit in een pijnlijk telefoonspel. De mannen moeten degene bellen van wie ze echt hebben gehouden. Maskers vallen en niemand verlaat de avond ongeschonden. Toch blijft er naast het gif ook verbondenheid. Chosen family is in deze voorstelling geen eenvoudig ideaal, maar een relatie waaraan voortdurend gewerkt wordt.
EEN THEATERMONUMENT DAT BLIJFT PRATEN
De recensies waren niet identiek, en dat hoeft ook niet. Explosief legde de nadruk op de intelligente, confronterende en actuele vertelling. Theaterparadijs zag een intrigerende productie die soms bewust tussen verschillende tijden in hing. Beide reacties erkennen waar de voorstelling haar grootste kracht vond: in de mensen, hun humor, hun kwetsbaarheid en hun onvermogen om elkaar echt los te laten.
The Boys in the Band speelde van 22 mei tot en met 14 juni 2026 in het Fakkeltheater in Antwerpen.
BRONNEN
Explosief — Recensie: The Boys in the Band — Een klassieker die confronteert
Theaterparadijs — Theatermonument zoekt zijn plek in de tijd
Opmerkingen